Attention: open in a new window.

Ervaringen van deelnemers

Websites van Ontmoet Afrika deelnemers
Verslag van Rianne; ze schrijft over het geven van muziekles op een lagere school.
Verslag van Johanna; ze schrijft over haar nieuwe werk; het leren naaien van Ghanese kleding.
Verslag van Tilly; ze schrijft over haar dorpsleven.
Verslag van Erwin; hij woont in een dorp.
Beschrijving van een normale dag door Jennifer, die lesgeeft aan de gehandicapten.
Een beschrijving van een kerkbezoek en haar werk op een school door Loek.
Marlon en Kim van de theaterschool hebben in 2 maanden tijd een toneelstuk gemaakt met een groep kinderen.
Ervaringen van Bas, een geneeskunde student die in een kleine medische kliniek werkte. Bas is ook een paar dagen gaan kijken bij een kruidengeneeskundige.
Els beschrijft wat zij heeft geleerd van haar verblijf in Ghana.
Beschrijving van Gerard; vriend van Eva die 2 maanden in Tamale bij de organisatie voor traditionele genezers heeft geholpen.

Selectie van websites van Ontmoet Afrika deelnemers

NB; de weblogs van de vrijwilligers die op dit moment in Ghana of Kameroen verblijven, kun je vinden in de rechterkolom op de homepage.

kimsikking.waarbenjij.nu Website van Kim; in Ghana van half juli tot half augustus 2009. Werk: malariaproject in dorpen rond Bolgatanga.
unpetitmotdecharlotte.waarbenjij.nu Website van Lotte; in Ghana van half juli tot half augustus 2009. Werk: sanitatie/theater project in een dorp rond Tamale.
koenmathot.waarbenjij.nu Website van Koen; in Ghana van half juli tot half augustus 2009. Werk: sanitatie/theater project in een dorp rond Tamale.
harmkeb.waarbenjij.nu Website van Harmke; in Ghana van eind juni t/m begin augustus 2009. Werk: lokaal radiostation in Tamale.
annegienensanne.waarbenjij.nu Website van Annegien en Sanne; in Ghana van eind juni t/m eind augustus 2009. Werk: als verloskundigen in een kraamkliniek in een dorp in de buurt van Bolgatanga.
sas.reislogger.nl Website van Saskia; in Ghana van half juni t/m half augustus 2009. Werk: assisteren van het Pro Poor tourism project van de Meet Africa Projects Foundation in de buurt van Tamale.
ontmoetghana.web-log.nl Website van Tanja; in Ghana van begin juni t/m half augustus 2009. Werk: onderzoek en computerlessen bij een jongerenorganisatie in Bolgatanga.
mathildevandenbooren.wordpress.com Website van Mathilde; in Ghana van half mei t/m half augustus 2009. Werk: anthropologisch onderzoek naar 'therapy management' van zwangere vrouwen in een dorp rond Tamale.
sannekezeelenberg.waarbenjij.nu Website van Sanneke; in Ghana van begin april t/m begin juli 2009. Werk: malariaproject en assisteren op een middelbare school in Bolgatanga.
almapereboom.waarbenjij.nu Website van Alma; in Ghana van begin april t/m half juli 2009. Werk: geven van een cursus ondernemerskwaliteiten en zelfontplooing aan jongeren via een lokale NGO in Bolgatanga.
janwillemknibbe.waarbenjij.nu Website van Jan Willem; in Ghana van eind februari t/m eind juli 2009. Werk: op verschillende projecten en op een school in Sirigu in de buurt van Bolgatanga.
loetvandedonk.waarbenjij.nu Website van Loet; in Ghana van begin februari t/m eind juni 2009. Werk: op een school voor verstandelijk gehandicapte kinderen in Bolgatanga.
kimroozendaal.reismee.nl Website van Kim; in Ghana van begin februari t/m eind mei 2009. Werk: assisteren van de Meet Africa Projects Foundation in de buurt van Tamale.
ingridinghana.waarbenjij.nu Website van Ingrid; in Ghana van eind januari t/m eind juni 2009. Werk: lesgeven op het doveninternaat in de buurt van Bolgatanga.
www.nursesontour.nl/index.php?cat=17 Website van Joyce; in Ghana van begin januari t/m half april 2009. Werk: malariaproject van nurses on tour en in verschillende ziekenhuizen in de buurt van Bolgatanga.
leonnikki.waarbenjij.nu Website van Leon; in Ghana van begin december 2008 t/m begin mei 2009. Werk: voorlichting geven en begeleiding bieden aan jongerengroepen bij een NGO in Bolgatanga.
doriekeopsteen.waarbenjij.nu Website van Dorieke; in Kameroen van begin oktober t/m begin december 2008. Werk: op een school in Baigom.
annemoon.waarbenjij.nu Website van Anne; in Kameroen van begin oktober t/m begin december 2008. Werk: op een school in Foumbot.
nienkevandermeer.waarbenjij.nu Website van Nienke; in Ghana van eind september t/m eind november 2008. Werk: als verpleegkundige in een ziekenhuis in Bolgatanga.
jetverhoef.wordpress.com Website van Mariette; in Ghana van begin september t/m begin november 2008. Werk: op een school in een dorpje in de buurt van Bolgatanga.
kittykranenburg.waarbenjij.nu Website van Kitty; in Ghana van half september t/m half november 2008. Werk: op een kinderdagverblijf in Tamale.
geertjandehaan.waarbenjij.nu Website van Geert Jan; in Ghana van begin juli t/m begin oktober 2008. Werk: Pro Poor Tourism project in een dorpje bij Tamale.
irisrodijk.waarbenjij.nu Website van Iris; in Ghana van begin juni t/m half juli 2008. Werk: als student geneeskunde in een kliniek in Bolgatanga. Website van Linda; in Ghana van begin april t/m begin juni 2008. Werk: als student verloskundige in een ziekenhuis in Bolgatanga.
peterjoosten.reismee.nl Website van Peter; in Ghana van half maart t/m half juli 2008. Werk: Pro Poor Tourism projectin een dorpje bij Bolgatanga.
sannegeerts.waarbenjij.nu Website van Sanne; in Ghana van begin maart t/m half juni 2008. Werk: als student fysiotherapie in het ziekenhuis in Bolgatanga.
renegroot.waarbenjij.nu Website van Rene; in Ghana van begin maart t/m half juni 2008. Werk: op een vakschool in Bolgatanga.
toonenlaura.waarbenjij.nu Website van Toon en Laura; in Ghana van eind februari t/m eind juni 2008. Werk: op een lagere school in de buurt van Bolgatanga.
wegismarije.waarbenjij.nu Website van Marije; in Kameroen van half februari t/m half april 2008. Werk: onderzoek naar mogelijkheden voor ecotoerisme rondom Foumbot, Kameroen.
joriekebakker.waarbenjij.nu Website van Jorieke; in Kameroen van half februari t/m half juni 2008. Werk: anthropologisch onderzoek in Foumbot, Kameroen.
groups.msn.com/irisgoesafrica Website van Iris; in Ghana van begin februari t/m eind maart 2008. Werk: als optiometrie studente in een eyeclinic in Tamale.
kristaopreis.waarbenjij.nu Website van Krista; in Ghana van half januari t/m begin maart 2008. Werk: bij een lagere school in de buurt van Tamale.
eloyinghana.waarbenjij.nu Website van Eloy; in Ghana van half december 2007 t/m half juni 2008. Werk: toerismeproject bij Tamale.
rinskenijland.waarbenjij.nu Website van Rinske; in Ghana van half november 2007 t/m eind januari 2008. Werk: vakschool voor lichamelijk gehandicapte jongeren en toerismeproject bij Tamale en Bolgatanga.
chien.waarbenjij.nu Website van Annechien; in Ghana van half november 2007 t/m eind januari 2008. Werk: vakschool voor lichamelijk gehanicapte jongeren en toerismeproject bij Tamale en Bolgatanga.
mariellerensel.waarbenjij.nu Website van Marielle; in Ghana van begin november 2007 t/m begin februari 2008. Werk: op de business school in Tamale.
dokterplien.waarbenjij.nu Website van Paulien; in Ghana van begin november 2007 t/m begin februari 2008. Werk: als geneeskundestudente in een kliniek in Tamale.
ernestbressers.waarbenjij.nu Website van Ernest; in Ghana van half oktober t/m eind december 2007. Werk: bij een middelbare school in de buurt van Bolgatanga.
jopinghana.waarbenjij.nu Website van Jop; in Ghana van eind oktober 2007 t/m half februari 2008. Werk: maken van een promotiefilm voor het Pro Poor Tourism project rond Bolgatanga en Tamale.
jitskecnossen.waarbenjij.nu Website van Jitske; in Ghana van eind oktober 2007 t/m half juli 2008. Werk: bij een organisatie voor moeders en kinderen in Bolgatanga.
chrisjeinghana.waarbenjij.nu Website van Christel; in Ghana van begin oktober t/m begin december 2007. Werk: als verloskundige in een ziekenhuis in Tamale.
http://www.isonline.nl/?node_id=42867 Website van Lieneke; in Ghana van eind september 2007 tot eind januari 2008. Werk: Bij een HIV/AIDS project in en om Bolgatanga.
marliekeinghana.waarbenjij.nu Website van Marlieke; in Ghana van eind september t/m half december 2007. Werk: als verpleegkundige in een kliniek en een dovenschool in de buurt van Bolgatanga.
johanverhagen.waarbenjij.nu Website van Johan; in Ghana van eind september tot half december 2007. Werk: Bij een middelbare school in een dorp rondom Bolgatanga.
timvansmaalen.waarbenjij.nu Website van Tim; in Ghana van half september 2007 t/m begin januari 2008. Werk: als geneeskundestudent in een ziekenhuis in Tamale.
martemeijs.waarbenjij.nu Website van Marte; in Ghana van begin september 2007 tot begin januari 2008. Werk: voorlichtingsproject in de buurt van Bolgatanga.
mirte.reisprofiel.nl Website van Mirte; in Ghana van begin september 2007 tot begin januari 2008. Werk: meelopen en werken met journalisten in Tamale.
marianka.xplorelogs.nl Website van Marianka; in Ghana van begin september 2007 tot begin februari 2008. Werk: onderzoek naar community based ecotourism in Tamale.
annemarchien.waarbenjij.nu Website van Annemarchien; in Ghana van half juli tot eind oktober 2007. Werk: Onderzoek naar microkredietsystemen.
www.renette-in-ghana.blogspot.com Website van Dirk; in Ghana van begin juli tot begin augustus 2007. Werk: Bij een organisatie die kinderen met problemen in/rond Tamale ondersteunt.
www.nursesontour.com Website van Leroy, Joyce, Lisette en Chantal; in Ghana van eind juni t/m begin oktober 2007. Werk: als verpleegkundigen in het Antenatal department van het ziekenhuis in Bolgatanga (stage).
meikebeukema.waarbenjij.nu Website van Meike; in Ghana van begin eind februari tot eind mei 2007. Werk: als student verloskunde in een kleine kliniek in een dorp rond Bolgatanga.
louiseinghana.wordpress.com Website van Louise; in Ghana van begin februari tot eind april 2007. Werk: Middelbare school en Meet Africa fund in Tamale.
sigridinafrika.waarbenjij.nu Website van Sigrid; in Ghana van begin februari tot eind maart 2007. Werk: dagopvang voor geestelijk gehandicapten kinderen in Tamale.
Caroleontmoetafrika.waarbenjij.nu Website van Carole; in Ghana van half januari tot half oktober 2007. Werk: ondersteuning van Meet Africa en het Meet Afica Fund in Tamale.
jessivla.waarbenjij.nu Website van Jessica; in Ghana van half januari tot begin mei 2007. Werk: onderzoek naar community based ecotourism in Tamale.
dostojevski.waarbenjij.nu Website van Remco; in Ghana van begin januari t/m eind mei 2007. Werk: als geschiedenisleraar op een middelbare school in een dorp rond Bolgatanga.
ingevesters.waarbenjij.nu Website van Inge; in Ghana van begin januari tot begin april 2007. Werk: Op de business school in een dorp rond Tamale.
lottekweekel.waarbenjij.nu Website van Liselotte; in Ghana van begin januari tot half februari 2007. Werk: als student verloskunde in het regionale ziekenhuis in Tamale.
liesje23.waarbenjij.nu Website van Marlies; in Ghana van begin oktober 2006 t/m begin january 2007. Werk: het maken van een voorlichtingsfilm.
loesbisselink.waarbenjij.nu Website van Loes; in Ghana van begin oktober t/m half december 2006. Werk: als verloskundige in het regionale ziekenhuis van Tamale.
olke.waarbenjij.nu Website van Olke; op vakantie bij een gastgezin in Ghana van 4 t/m 25 oktober 2006.
Marjoleinreijners.waarbenjij.nu Website van Marjolein; in Ghana van eind september t/m eind december 2006. Werk: assisteren op een lagere school in een dorp rond Bolgatanga.
gwenda.waarbenjij.nu Website van Gwenda; in Ghana van half mei t/m half augustus 2006. Werk: als arts in het regionale ziekenhuis van Tamale.
tweekleurenineenpottie.waarbenjij.nu Website van Annelies en Rob; in Ghana van eind maart t/m half juni 2006. Werk: dovenschool en JSS in Bolgatanga.
tamarp.waarbenjij.nu Website van Tamar; in Ghana van begin januari t/m eind maart 2006. Werk: onderzoek naar de rol van vrouwelijke traditioneel genezers als student antropologie.
laurainghana.mine.nu Website van Laura; in Ghana van begin januari t/m eind juni 2006. Werk: lesgeven aan geestelijk gehandicapten kinderen in een dorp rond Tamale.
matthieuenmaaike.waarbenjij.nu Website van Matthieu en Maaike; in Ghana van begin november 2005 t/m eind januari 2006. Werk: lagere school in Bolgatanga.
juulvanleeuwen.waarbenjij.nu Website van Juul; in Ghana van begin oktober t/m eind december 2005. Werk: lesgeven aan de werkgemeenschap van gehandicapten en hun kinderen in Tamale.
marjoleindekock.waarbenjij.nu Website van Marjolein; in Ghana van begin oktober t/m eind december 2005. Werk: als verloskundige in kliniek voor moeders en kinderen in Tamale.
sannederske.waarbenjij.nu Website van Sanne en Derske; in Ghana van eind juni tot augustus 2005. Werk: theater met kinderen in Tamale.
gootje22waarbenjij.nu Website van Margot; op vakantie bij een gastgezin in Ghana van 15 mei t/m 8 juni 2005.
liesinghana.waarbenjij.nu Website van Marlies; in Ghana van half mei t/m half juli 2005. Werk: business school in een dorp rond Tamale.
kiekie.waarbenjij.nu Website van Angelique; in Ghana van begin maart t/m eind mei 2005. Werk: school voor lichamelijk gehandicapten in Tamale.
wendolientje.johojournal.nl Website van Wendy; in Ghana van half februari t/m begin juli 2005. Werk: stage als bouwkundig student met de bouw van een sheanutbutter fabriekje in Savulugu.
www.karibu.tk Website van Hilde; in Ghana van september 2004 t/m februari 2005. Werk: als verloskundige in een kliniek voor moeders en kinderen in een dorp rond Tamale.
www.jvanaalten.nl Website van Patricia; in Ghana van eind juni t/m september 2004. Werk: lesgeven aan de werkgemeenschap van gehandicapten en hun kinderen in Tamale.
kimenmarlon.waarbenjij.nu Website van Kim en Marlon; in Ghana van eind juni tot augustus 2004. Werk: theater met kinderen in Tamale.

Verslag van Rianne; ze schrijft over het geven van muziekles op een lagere school.

De laatste dagen begint het een beetje z'n gangetje te gaan. Ik ben weer in mijn dorpje en we zijn ook al weer voor de eerste dag naar school geweest. En dat was wat!! Om les te geven in een totaal andere cultuur aan kinderen die jou niet echt kunnen verstaan omdat ze nog geen engels kunnen is pas echt een uitdaging. De eerste les die wij hebben gegeven liep dus ook totaal verkeerd!!! Het werd echt 1 grote chaos... We hadden klas P2, dat is te vergelijken met groep 2 of 3 in Nederland. Omdat we nu een eigen 'lokaaltje' hebben, waar we lekker met ze zouden moeten kunnen zingen, hadden we ze daarmee naar toe genomen. Nou dat hadden we dus beter niet kunnen doen. De vrijheid die ze in een lokaal zonder echte tafeltjes hebben konden ze niet echt aan. De jongens uit de klas waren ontzettend irritant en hadden totaal geen respect voor ons. De meiden zeiden ook al dat ze geen respect toonden en dat we ze maar gewoon moesten slaan. Tja, dat is zo'n ontzettend moeilijk verschil tussen onze cultuur en hun cultuur. Hier is het heel normaal om kinderen een tik met een stok te geven. En op zich heb ik daar niet zo heel veel problemen mee, omdat ik weet dat de kinderen weten dat dat de consequentie van hun daden is. Maar om het te zien vind ik nog steeds ontzettend moeilijk! Dat doet me echt pijn. De kinderen weten ook dat wij blanken hun nooit zouden slaan. Dat is best nadelig voor ons. We moeten dus nog even een passende straf gaan bedenken waardoor ze wel gaan luisteren. Praten werkt echt niet, want ze verstaan het engels maar voor een heel klein deeltje. In deze les hebben we in totaal denk ik 3x head shoulders kunnen zingen. en de rest zijn we bezig geweest om orde proberen te scheppen. 't Was dus echt een ramp. Na deze les hadden we een pauze van 1,5 uur, dus zijn we even lekker bij Taimako thuis uit gaan blazen. Na de pauze zijn we vol goede moed begonnen aan het lesgeven in P1. We hebben ze dit keer maar gewooon lesgegeven in hun eigen lokaal. De kinderen waren echt ontzettend enthousiast. Toen ze ons aan zagen komen begonnen ze helemaal enthousiast te springen. Het werd echt een ontzettend leuke les. Misschien ook wel doordat de lerares met een stok door de klas liep (ze heeft gelukkig geen kinderen geslagen!) Maar de kids waren echt heel erg gezellig en we hebben leuk met ze kunnen zingen. Ze vonden mijn fluit natuurlijk helemaal geweldig! 't Is wel ontzettend vermoeiend om bij deze temperaturen te fluiten, maar toch, het is leuk te zien dat ze er zo van genieten! Ben blij dat ik 'm mee heb genomen! We doen ook dat er elke les 2 mensen een liedje voor de klas zingen als solist. En daarvoor krijgen ze dan een stickertje (ja, mam, bedankt voor de stickertjes!) en dat zingen vinden ze nu helemaal geweldig, alleen omdat ze een sticker krijgen! Als laatste moesten we lesgeven aan P5. Ook een leuke klas. Deze zijn al wat ouder (groep 7/8) en daar kunnen we denk ik best leuke dingen mee gaan doen. We hebben ze ook al geleerd wat hard en zacht in muzikale termen is. Volgende keer gaan we proberen een canon aan te leren.

Verslag van Johanna; ze schrijft over haar nieuwe werk; het leren naaien van Ghanese kleding.

Vanuit Kanvilli is het ongeveer een half uur fietsen naar de stad, waar ik sinds een paar weken werk. Ik leer naaien bij een kleermaakster, Memunatu. Zij heeft een winkel, Steppin' Out Fashions, waar vrouwen- en kinderkleding gemaakt wordt. De klanten kopen stoffen op de markt en brengen die vervolgens naar de winkel. Daar kiezen ze de stijl uit die ze willen en dan wordt de kleding door ons gemaakt. We gebruiken geen patronen, maar doen de free-hand-cutting methode en dat leer Memunatu mij ook. Er zijn nog drie andere meisjes in de leer, Fati, Rafatu en Damata en we dragen allevier een rood met witgestippeld uniform. Als we een fout maken, pakt Memunatu de meetlat en worden er flinke klappen uitgedeeld! Dat geldt gelukkig niet voor mij. We moeten hard werken, soms van 's ochtends zeven tot 's middags vijf uur met een half uurtje lunchpauze, maar vaak genoeg valt de elektriciteit uit en de machines werken ook niet altijd zonder problemen. Het is erg gezellig in de winkel en de hele dag lopen mensen in en uit om hun stoffen te brengen of kleding op te halen, of gewoon om te kijken hoe het met ons gaat! Ze vinden het maar wat interessant, zo'n blank meisje achter een naaimachine en vragen honderduit; waarom ik wil leren, of ik thuis een winkel ga openen waar Ghanese mode wordt gefabriceerd en waarom ik uberhaupt zou werken. Ik ben blank, dus ik heb toch sowieso geld?

Verslag van Tilly; ze schrijft over haar dorpsleven.

Net na oud & nieuw ben ik verhuisd van ‘de stad’ naar ‘het dorp’, Kanvilli. Ik ben van te voren nog een keer met Hilde (woont ook in Kanvilli) gaan kijken omdat ik het de eerste keer erg benauwend vond overkomen, ik was er werkelijk een beetje van geschrokken; alle compounds (een compound is een kring van lemen hutjes met een rieten dak, met elkaar verbonden door een lemen muur die het geheel omsluit en in het midden de binnenplaats waar gekookt en geleefd wordt) heel dicht op elkaar, waarvan een stel half af is of helemaal ingestort, geen boom te bekennen en mijn compound praktisch naast de moskee. En dat was de 2e keer allemaal nog steeds hetzelfde maar blijkbaar ben ik gedurende die eerste weken meer gewend geraakt aan het beeld, want ik vond het er eigenlijk wel gezellig uitzien. En vooral de vrouw en dochter die we ontmoetten waren erg aardig. Met handen en voeten hebben we duidelijk gemaakt da t ik de volgende week zou komen en dat toverde een brede lach op het gezicht van de vrouw en het meisje stond te springen van vreugde en riep: come soon, come soon! Nou, dan krijg ik toch wel het gevoel dat ik welkom ben!!
Dus op de dag na nieuwjaar spullen gepakt, alles inclusief fiets in de taxi en op naar het dorp. De familie was hartverwarmend. Het was duidelijk dat ze het leuk vonden dat ik er was. Iedereen is heel lief en zorgzaam voor me, al is communicatie moeilijk omdat van de hele familie maar 1 jongen een beetje Engels spreekt. De rest spreekt alleen maar Dagbanli dus moeten we het doen met gebaren en een klein woordenlijstje van de organisatie. Niet eenvoudig maar als het lukt is het ook wel heel erg leuk. Zo heb ik al heel wat situaties meegemaakt waarin we, zonder veel te zeggen, enorm kunnen lachen. Sommige vrouwen zijn heel goed in gebarentaal en uitbeelden. (Met degenen die dat niet kunnen, valt dan ook niet te praten helaas.)
De rest van het dorp kwam na mijn aankomst ook gelijk kijken naar de saliminga (=witte) en allemaal wilden ze dingen tegen me zeggen, waar ik natuurlijk geen klap van begreep. En sommigen denken dan dat hoe harder ze praten, hoe groter de kans is dat ik ze wel snap. Zie je het voor je? Op zich lachwekkend maar als je er middenin zit is het niet altijd grappig. De kinderen zaten ook gewoon 3 rijen dik voor me naar me te staren, soms wel uren. De enige manier om dat te ontvluchten was om mijn hut in te gaan, de hordeur van binnen te vergrendelen en het gordijntje te sluiten want ze rukken anders zo de deur open om te zien ‘waar ze is en wat ze doet’. Privacy is hier een vrij onbekend iets. Ik geloof dat iedereen alles van iedereen weet. Zeker mijn stappen blijven niet onopgemerkt. Mijn familie weet precies wat ik doe, al kan ik ze dat zelf niet zeggen. Als ik loop of fiets door het dorp, vragen mensen ook gewoon: waar ga je heen? En dan word ik geacht antwoord te geven, terwijl ik eigenlijk denk: gaat je geen moer aan. Maar het antwoord ‘ergens’ is ook goed, da’s dan weer makkelijk.
Mijn familie bestaat uit een gevarieerd gezelschap maar de basis wordt gevormd door Al Hasan (vader), Abiba (1e vrouw) en 4 kinderen (Ibrahim=jongen van 16, Osamah=meisje van 12, Mageru=jongen van 6 en Nasibatu=meisje van 2) en Rahi (2e vrouw) met dochter Fadila (9), en Al Hasan’s vader, moeder, broer en zus. Al Hasan is een boer die rijst verbouwt. Momenteel is het droogte tijd, gebeurt er niet veel, april-mei dan begint het seizoen weer voor hem. Zijn zoon Ibrahim is de enige die een beetje Engels spreekt, al is hij niet naar school geweest. Geen van de kinderen van Abiba trouwens, want daar was/is geen geld voor. Alleen Fadila gaat wel naar school en naar ik begrepen heb, is dat omdat zij al naar school ging voordat haar moeder 2 jaar geleden trouwde met Al Hasan. Tja, een onbegrijpelijk iets: geen geld om je kinderen naar school te laten gaan maar wel om een 2e vrouw trouwen... Daarover later meer.
We leven in een compound die bestaat uit 6 hutten voor mensen, ronde voor de vrouwen, vierkante voor de mannen, 1 voorraadhutje en een hutje voor de dieren. Op 2 plaatsen is tussen 2 hutten in een mini-doolhofje gebouwd. Dat is de douche en daar plassen we. Een is voor de mannen en een voor de vrouwen. Tegenwoordig was ik me 's ochtends met warm water want de Harmattan (wind en vooral stof vanuit de woestijn) zorgt voor een daling van de temperatuur, vooral 's nachts. Heerlijk voor mij. Het is nu prima uit te houden. De hele familie loopt 's ochtends te rillen en roept "warre, warre", kinderen zitten met winterjassen aan, om je gek te lachen, en ik vind het precies goed. Mijn hut is dus een rond hutje, blauw geverfde muren, boomstam in het midden en een vloer van beton. Er is een deur - waar Hans dubbelgevouwen of op zijn knieen en hoofd gebogen doorheen moet als hij me komt opzoeken - en een klein raampje aan de andere kant. (De reden dat de deur zo laag is is dat de hut een van de oudste van het dorp is en de muur is dus helemaal ingeklonken.) In de kamer staat mijn bed met klamboe en een paar tassen met mijn spullen. Dat is het. Als ik wil zitten doe ik dat op bed of op een matje op de grond. Er zijn wel een paar krukjes in omloop maar die heb ik niet op mijn kamer. Meest van de tijd ben ik toch op de binnenplaats bij de anderen. Het is allemaal heel sober maar ik vind het prima te doen. Ook het eten is o.k. al heb ik wel even moeten wennen aan het hoge papperige gehalte. 's Ochtends krijg ik meestal koko, een soort brintapap, maar dan zonder vezels en zonder smaak. Het is geloof ik maismeel met water, suiker en peper. Doordat ik er geroosterde pinda's of een soort oliebollen van bonenmeel bij krijg (om 07:00 u!, is er wel wat smaak en kan ik er prima mee leven. Abiba is wel zo lief om me af en toe thee met brood te geven, ze weet dat koko niet mijn favoriet is. Als ik naar mijn werk ga krijg ik rijst met een flink geolied sausje mee, in een soort warmhoudpannetje. Het soort dat bedoeld is voor de kinderen werd mij tactisch uitgelegd, maar ja... Meestal heb ik die rijst om 11 uur al op en ga ik 's middags met mijn collega's naar de stad om ergens te lunchen of we halen wat. 's Avonds wacht mij dan weer een kom met heerlijke TZ, een hele dikke meelpap, overgoten met een saus van een of ander. Meestal is de saus lekker en dan gaat het prima. Ik ben er nu wel aan gewend om niet te hoeven kauwen. Sinds het dorp smaakt de TZ echt beter en ik geloof ook dat dat te maken heeft met het feit dat ik in het licht van de maan eet. Ik zie niet wat ik eet. Dat is veel beter. En als ik iets vreemds in het eten voel, schuif ik het naar de andere kant van de kom, waar Rahi of Abiba zit. We eten namelijk samen met onze rechterhand uit 1 kom. Het heeft echt iets verbindends, al vind ik wel dat Rahi veel boeren laa t tussendoor. Meestal krijgen we na het eten nog wel bezoek van iemand en dan praten we wat. Soms leren we elkaar Engels of Dagbanli. We gaan vroeg naar bed en staan vroeg op. Om 5 uur begint het leven voor de vroege vogels, voor mij om half 7. Tegen de tijd dat het 21.00 uur is, hebben we het allemaal wel zo'n beetje gehad en gaan we onze hutten in. Het is al om een uur of 6 donker.
Nog even wat gebeurtenissen in het dorp. Afgelopen zaterdag was er een traditionele begrafenis bij 'de buren' van een oude vrouw die 's nachts was overleden. Ik ben met Abiba meegegaan en heb gezongen terwijl we met een stok op de grond stampten rondom een halve kalebas. Die fungeerde als kom waar iedereen geld in gooide. De vrouw werd, in de doodskist die voor het hele dorp gebruikt wordt, uit haar hut gedragen en voor haar huis begraven. Dat is een mannenaangelegenheid. Vrouwen blijven wachten in de compound tot het achter de rug is. Dan is er nog een ceremonie om te bepalen wie de verdere zaken moet afhandelen. Dat geeft de dode zelf door via een andere vrouw die op haar graf staat. Indrukwekkend allemaal. Moest na afloop even ontladen door een traantje weg te pinken. Toch wel. Daarna hebben we gefrituurde yam gegeten met de haan die ik als geschenk had gekregen. (Die moest er nodig aan, want hij begon al om 3.30 uur te kraaien!) Als dank voor mijn aanwezigheid op de begrafenis kwam de familie gisteren ochtend een pannetje koko brengen.
Zondag komt Georgina bij me op inspectie. Ze wil weten waar ik woon en of het allemaal wel goed genoeg voor me is. Ze vindt het maar niks dat ik van de stad naar het dorp ben gegaan. Ze vond zelfs dat ik bij haar moest komen wonen. Waar haar inspectie vooral op gericht zal zijn op de sanitaire omstandigheden. Ze vraagt steeds hoe het gaat met naar het toilet gaan. Ik moet namelijk of in de bush of naar het publieke toilet. En eigenlijk is het geen probleem. Ben zelfs de eerste dagen gezellig samen met de zus van Al Hasan gegaan. Het is hier de normaalste zaak van de wereld. Wat ga je doen? O, even poepen...
Ik heb wel weer even genoeg verteld, denk ik. Het moge duidelijk zijn dat ik met volle teugen geniet van het leven hier. Het is werkelijk een fantastische ervaring. Wat ik zo opvallend vind is dat ik in Nederland altijd graag optrek met mannen en vaak wat meer moeite met vrouwen heb. Hier is het precies andersom en dan in 10-voud. Mijn enige probleem zijn de mannen. In de stad kwam dat wel heel erg tot uiting en daar zorgde het er ook wel voor dat ik me rot en gefrustreerd kon voelen. In het dorp valt het gelukkig erg mee, omdat ik niet met de mannen hoef te communiceren. Ze spreken toch veelal geen Engels. Het probleem zit vooral in de hier geldende machtsverhouding en de bijbehorende attitude van de mannen. De superioriteit laten ze er graag vanaf stralen. Wat overigens niet wil zeggen dat ze niet aardig zijn, hoor. Maar voor mij geldt dat zolang ik maar op afstand van ze ben, gaat het allemaal wel en zijn ze heel bereidwillig om me te helpen. Voor hun eigen vrouwen (en kinderen) is het allemaal een beetje anders. Duidelijk is in ieder geval dat de vrouwen hier echt ontzettend sterk zijn, vaak ook slim en vreselijk veel werk verzetten. Ik heb grote bewondering voor ze en kan het ook prima met ze vinden. We gaan heel gezellig en vrij met elkaar om. Daar voel ik me heel goed onder. Vooral Abiba heeft mijn hart gestolen. Niet geschoold, arm, een moeilijk huwelijk, maar zo'n warm, vrolijk en creatief mens! Ze is mijn Afrikaanse moeder, zus en vriendin tegelijk. Ik heb mazzel dat ik bij haar in huis terecht ben gekomen.

Verslag van Erwin; hij woont in een dorp

Daar ben ik weer eens, mmm wat is het hier toch heerlijk. Kon ik nog maar een paar maandjes blijven.
Er is hier zoveel anders dan in nederland maar veel dingen daarvan zijn me al helemaal eigen. Zo hebben kinderen en jongeren hier geen eigen baantjes om hun eigen geld een beetje te verdienen omdat er gewoon weg geen werk is. Kopen degene die roken geen heel pakjes sigaretten maar een of twee sigaretten per keer. Als je truck of lorry zoals ze het hier noemen stuk gaat terwijl je onderweg bent naar je werk, komt er geen service wagen maar moet je maar hopen dat je het zelf kan maken en anders liggen ze vaak dagen onder hun auto te slapen. Het gebeurt me vaak dat ik 's ochtends rond een uur of acht langs een truck rijd en die staat er dan nog steeds om 3 uur wanneer ik terug rijd. Ze vinden het hier erg vreemd dat de mannen in nederland (meestal) maar een vrouw hebben en dat er zelfs vrouwen zijn die geen kinderen hebben valt al helemaal niet uit te leggen. Vannochtend om 6 uur weer meegeholpen met het bouwen van een hut. Daar is het nu echt tijd voor omdat de mannen toch niet naar de farm hoeven en alles kan nu ook goed drogen. Mijn dagbanli gaat steeds beter vooruit en de oudere mannen in het dorp en zelfs de chief hebben het erover dat ik zo goed op ze reageer wanneer ze tegen me praten. In mijn gezin heb ik inmiddels al een echt broertje en een zusje. Wanneer ik de compound binnen gelopen kom om water te fetchen of om te eten, komen ze op me af gedribbeld en beginnen ze te lachen. Ben nu echt een van de familieleden.

Beschrijving van een normale dag door Jennifer, die lesgeeft aan de gehandicapten.

Rond een uur of half zeven kom ik hier uit mijn bed, wikkel mijn tsjintsjinnie (baddoek) om me heen en ga naar ons enorm luxe badkamertje (ahum) om me door middel van een emmer met koud water te wassen. Als ontbijt krijg ik hier meestal porridge voor geschoteld, een raar papje van mais, waar ik maar flink wat suiker in gooi om het nog een beetje dragelijk te maken. Rond kwart voor negen pak ik mijn fietsje en haal Lotte op om naar ons werk te gaan. De gehandicapte vrouwen lesgeven doen we in de ochtend. Maria is bezig met het schrijven van formele brieven, Agnes is bezig met de verleden tijd, Mary is bezig met leren lezen, Aisha moet nog leren schrijven, kortom, alles vrouwen zitten hier op een ander niveau! Tussen elf en een hebben we pauze, we gaan dan de stad in om even wat eten te kopen, wat te drinken, wat over de markt te struinen alvorens we met de taxi weer terug gaan om de kinderen les te geven. Ook de kinderen zijn allemaal op een ander niveau; zo ben ik Lukaja het alfabet aan het leren, terwijl de rest dat allang kent. We leren ze rekenen, een beetje lezen, schrijven en we doen spelletjes met ze. Het is leuk dat je ze wel vooruit ziet gaan. De gehandicapte vrouwen zijn 's middags ook aanwezig, maar zij zijn bezig met hun naaiwerk. Om drie uur zijn we klaar met werken en om uiterlijk 5 uur zorg ik dat ik 'thuis' ben, zodat ik hen kan helpen met koken, wat niet voor mij is weggelegd (het koken in Ghana dan he). Ze koken hier in de buitenlucht, in de compound (binnenplaats), op een soort kleine barbequetjes met kooltjes. Ik help ze dan door middel van het vuur aanmaken (ja, hier gaat het nog echt met een fikkie!), wat groente snijden, etc. Na het eten is het al gauw weer tijd voor je 'douche', alvorens je wat tijd hebt om je te relaxen.

Een beschijving van een kerkbezoek en haar werk op een school door Loek.

Afgelopen zondag ben ik met mijn familie meegeweest naar de kerk. Zij zijn Christenen. Het is een heel klein gebouwtje. Er werd in Dagbanli en Engels gepraat. Het leukste vond ik toch wel het zingen (in Dagbanli, dus ik kan niet meezingen). En het is niet alleen zingen zoals in NL in de kerk, maar met trommels en tamboerijnen! Ik vermaakte me wel met mijn tamboerijn! Het had wel wat weg van wat je weleens ziet in Amerikaanse films: lekker dansen en niet zo strak als ik NL. Het begon toen ook kei- en keihard te regenen, waardoor je niks meer kon horen en m'n trommelvliezen zo ongeveer scheurde, doordat het dak van zinken platen is gemaakt. Na de regen gingen het weer door. Het is allemaal veel losser en dat vind ik erg leuk. Als je naar de wc moet, ga je gewoon ff naar buiten. De paar keren dat ik in NL in de kerk was, was ik al bang dat ik mensen stoorde als ik te hard ademhaalde (ok, bij wijze van spreken dan).
Dinsdag ben ik begonnen met lesgeven op school. Wat een verschil met NL zeg! Dit is dan de middelbare school die 3 jaar duurt. De leeftijden in een klas zijn erg verschillend, doordat de een eerder met school begint dan de ander. Toen ik vertelde van de leerplicht in NL tegen wat leraren, vonden ze dat erg goed...maar hier kan dat niet want de mensen hebben soms niet genoeg geld. Een klas zit de hele tijd in hetzelfde lokaal waar de leraren naartoe gaan. Er is wel een rooster, maar eigenlijk kun je gewoon als leraar (jemig, ja dat ben ik nu ook hahaha) de klas gaan lesgeven als er geen andere leraar aan het lesgeven is. Als ik m'n lessen heb gegeven kan ik gaan en hoef ik niet te blijven tot de school sluit (13.40 uur). 's Morgens staan de leerlingen in rijen en zingen ze. Elke dag heeft een eigen lied. Op maandag ook het volkslied. Als het heel hard regent van 's morgens tot 11 uur ofzo hoef ik niet naar school te gaan, want dan is er toch niemand! De kinderen staan op als je binnenkomt en begroeten je dan in koor! Ik schrok me eerst wild toen iedereen ging staan. Ik word er bijna verlegen van. Ze zijn echt heel netjes en brengen je spullen naar je plek in de lerarenkamer, vegen het bord. Ik vind dit nog een beetje overdreven maar voor hen is het dus normaal.
Verjaardag is hier onbelangrijk. Veel weten ook niet wanneer ze jarig zijn. En als ze het vertellen krijgen ze hoogstwaarschijnlijk een emmer water met meel over hen heen! dat is een gebruik hier! Ontzettend grappig! Een tijdje geleden had iemand me zijn verjaardag verteld toen ik het vroeg: ik onthouden natuurlijk en met de kinderen hem helemaal drijfnat gegooid en toen meel erop! Hahaha, echt leuk! Hij vond het alleen wel wat minder........

Marlon en Kim van de theaterschool hebben in 2 maanden tijd een toneelstuk gemaakt met een groep kinderen.

Het toneelstuk dat we met de kinderen gemaakt hebben is gisteren tenuitvoer gebracht. Het was echt super tof! We hadden een podium gemaakt in een grote tuin. Als achterdoek hadden we een grote Ghanese vlag gespannen en verder flankeerde bamboe bomen de vloer. Voordat het eenmaal zover was hebben we nog de nodige hindernissen moeten doorstaan. Marlon werd ziek, erg ziek (buiktyphus en voedselvergiftiging). Ze kreeg gelukkig goede medicijnen en voelt zich nu allweer bijna de oude. Nu stond ik er opeens alleen voor. Er moest nog veel gebeuren voordat er uberhaupt een stuk kon plaatsvinden, we hadden meer repetities gepland en dus een vol programma. Het was wel een uitdaging om in m'n eentje deze groep telkens weer bij elkaar te krijgen (ondanks de regen) en het stuk af te maken. Achteraf vind ik het wel stoer van mezelf dat ik het gedaan heb. Alleen wel heel jammer voor Marlon dat ze de eindspirt heeft moeten missen. We hadden super veel geluk met het weer, de hele dag scheen de zon (terwijl het al dagen regent). De belangrijkste spelers waren er allemaal en in goede gezondheid en uiteindelijk was er nog aardig wat publiek. Ongeveer drie dagen geleden was er een moment waarop ik dacht dat het niet meer zou gaan lukken. Er moesten nog zoveel dingen gebeuren. Gelukkig kreeg ik hulp van twee andere vrijwilligers, zij hielpen met het decor en de kleding. Met dit soort dingen gaat het er hier zo anders aan toe dan in Nederland. Als ik met de kinderen om 14:00 uur heb afgesproken dan kan ik ongeveer pas om 16:00 uur beginnen. reden van wachten: De kinderen komen overal vandaan en moeten opgehaald worden door andere kinden die wel in het huis wonen waar we repeteren, de kinderen van het huis moeten hun huishoudelijke werk afmaken en het moet buiten droog zijn. De hoofdrolspeler vertelde ons een week voordat we wilde optreden dat hij naar Accra ging, misschien zou hij optijd terug zijn...Gelukkig is hij heel goed en kan hij de nieuwe scenes snel leren. Het was echt heel lief want hij kwam speciaal terug voor het stuk helemaal in z'n eentje in de bus voor 12 uur! Zo gaat dat hier, met vallen en opstaan. Is het ene kind er niet dan leren we het andere de rol en zovoorts. Toen gebeurde er nog iets met mijn camera (vlak voordat we wilde beginnen) iemand regelde binnen een halfuur een nieuwe en toen kwam alles toch nog helemaal goed, pak van m'n hart. Ik heb echt ontzettend genoten van de kinderen, ze waren heel enthousiast. Na het stuk kwamen ze naar me toe om te vragen of we die avond weer gingen spelen. Echt schattig, terwijl ze zo hard gewerkt hebben aan de voorstelling.

Ervaringen van Bas, een geneeskunde-student die in een kliniekje werkte.

Die dag naar het gastgezin. Echt sprookjesachtig aardige mensen hier in het noorden. In het zuiden (ashanti) zijn ze westers gericht en opdringerig commercieel, in het noorden aardig, gastvrij en meer van dat al. Mijn landlord heet TJ, ik woon in een kamer van 3 bij 3 aan de poort van het huis waar andere kamers eromheen liggen om een soort was en eet pleintje. In de hoek is een plek waar je kan wassen en pissen (jawel, voor ghanezen is dat blijkbaar ongeveer hetzelfde). Ik ging vandaag een rondje lopen en kwam bij een plein waar ze aan het voetballen waren. Veel nodigden me uit mee te doen, op iemand anders zijn voetbalschoenen, dus ok. Ik hoorde bij de shirtlozen, alsof ik met shirt aan nog niet genoeg opviel! Een uur is te kort om te vertellen hoe onvoorstelbaar het hier is.
Bij de dokter is het erg goed toeven. Het is prettig om gewoon in die sloppen te kunnen werken en daarna gewoon weer weg te gaan (naar mijn gastgezin in een ander deel van de stad). In den morgen begin ik met het verversen van ranzige wondverbanden. Ik wist niet dat mensen konden rieken als rotte vis maar dat kan echt. Daarna ga ik iets van 3 uur infusen leggen en billen beprikken. Best wel standaard werk maar ik krijg er wel routine in en dat is leuk. Daarna ga ik bij de dokter consulten meehelpen, bloeddruk opnemen, buiken bekloppen, weer prikken, longen luisteren enz. Wel goed. De hygiene is daar ook superslecht, ik ben daar de enige die met handschoenen en watten werkt.

Bas is ook een paar dagen gaan kijken bij een kruidengeneeskundige.

Maar goed, verleden week was ik naar een andere healer geweest. een dikke rijke chief met pretoogjes, 4 vrouwen en 13 kinders. Rijke mannen alhier zijn alleen rijk omdat ze de hele dag geen flikker uitvoeren, een beetje in de kruidenmix zitten roeren en al hun vrouwen op pad sturen om voor ze te werken en hem het geld te brengen. Dus, zo kan het ook. Maar het was tegen 12-en en hij zei dat hij die middag een patiënt kreeg en dat hij tegen die tijd dus helder na moest denken. Dus hij liet een biertje (Star, 3 kwart liter) halen. Of ik ook helder wilde denken. Jawel hoor. hij zei dat het zonde is om met veel geld te sterven en dat je het beter voor die tijd op moet maken. Dus nam hij nog een bier. Hij was de eerste Ghanees die ik hier tegenkwam die alcohol drinkt.

Els beschrijft wat zij heeft geleerd van haar verblijf in Ghana.

- wachten: niet lijdzaam, maar ook niet gestresst. Tijdens het wachten kun je leuke gesprekken voeren, door het over je heen te laten komen wordt het leven een stuk ontspannener, maar je hoeft niet over je heen te laten lopen, als het je te lang duurt, dan neem je actie.
- geld: tja, in de ogen van de Ghanezen zijn we natuurlijk stinkend rijk, dat wil niet zeggen dat we alles kunnen en alles moeten delen. Wel kunnen we veel leren over hoe zij 'delen' en hoe zij omgaan met 'bezit' . Het is belangrijk daarin voor jezelf een goede balans te vinden die uitgaat van het respect voor jezelf en voor hen.
- veel dingen die voor ons vanzelfsprekend zijn, zijn in Ghana dat nog lang niet. De kwaliteit van onderwijs, de beschikbaarheid van allerlei dingen (goede leermiddelen, knutselmateriaal voor de kinderen, leesboeken), waardoor het niet eenvoudig is dit te veranderen.
- onze vrije tijd kunnen wij op velerlei manieren invullen: voor de meeste Ghanezen is er maar weinig dat ze kunnen doen: geld en middelen ontbreken
- het leven in Ghana is echt anders, zeker als je bij de lokale bevolking leeft. Geef jezelf de tijd om te wennen: aan het eten, aan de levensstijl, het ritme
- Namawu en haar familie zijn ontzettend fijne mensen, waar je op kunt terugvallen. Soms heb je alleen behoefte aan afstemming met mensen uit je eigen cultuur: dit kan met mede-reizigers van Ontmoet Afrika
Het grootste deel van de tijd hebben we in Katariga gezeten. Een fantastisch dorp, waar vrijwel niemand Engels spreekt. Dit maakt het extra bijzonder, het jammere is dat je daardoor niet kunt doorvragen, het mooie eraan is, dat je leert communiceren vanuit een andere punt. Het is heerlijk om te leven met het weer, de stand van de maan. Fijn ook om zonder electriciteit te zijn. Je past je vanzelf aan aan hun ritme: vroeg naar bed (meestal lag ik er voor 21.30 uur in) en vroeg op (rond 5.30 uur). In de stad heb je het besef van de natuur veel minder, omdat je dan electriciteit hebt en 's avonds kunt lezen, waardoor je automatisch ook later naar bed gaat.

Beschrijving van Gerard; vriend van Eva die 2 maanden in Tamale bij de organisatie voor traditionele genezers heeft geholpen.

We zitten op het matje voor het hutje als ik deze mail voorbereidt op een bladje. Ik kijk uit over de binnenplaats; 8 ronde lemen hutjes met rieten dak zijn de kantelen van dit chief-castle; Grote voor de mensen; kleine voor de beestjes. Grote potten staan te pruttelen op houtskoolvuur tussen grote stenen; een vrouw stampt fufu in een in de grond verankerde boomstampvijzel. In grote potten zit de watervoorraad; niet voor ons: wij drinken alleen gekookt water. Douchewater wordt in emmers klaargezet. Geitjes snoepen uit de pannen en worden met een schreeuw weggejaagd. De chief bereid ons eten; ze (!) roert in de laagstaande pannen met gestrekte benenen en haakse rug. Dit is Autentiek-Afrika..een stap autentieker en we zouden zelf in de potten worden gestopt.
Heeft Eva daar al die weken gezeten? Nee, Eva's huis (of ons huis zoals ze me terecht corrigeert) is modern. Gepleisterd met kozijnen met gaas, golfplaten op het dak. Een betonnen vloer in de binnenplaats waar haar Familie TV zit/ligt te kijken terwijl ze ondertussen balletjes draaien van een kruidenmengsel tegen schorpioenenbeten. In een hoekje staat de telefoon; het tafereel van achtergrondgeluiden komt tot leven wat ik hoorde als ik haar belde (eerste SMS-en dat ik aan het bellen was, dan nam zij op: rinkelen deed de telefoon niet altijd). Eva leidt me rond: Kijk dit is de toilet en de douche: de kraan doet het alleen op zondag; daar en daar in de kruidentuin staan watertanks. Achter het huis vindt het eigenlijke leven plaats. Op de grond, soms onder het rieten afdakje, maar meestal gewoon ergens op het zand tussen huis, schuur en kruidentuin. Koken, koken en nog eens koken...pruttel in grote zwarte pannen met lepels zo groot als peuters. Kinderen spelen / krioelen door he tafereel of zitten opgeknoopt in een doek op de rug met benen in extreme spreidstand. Meer dan 30 familigenoten wonen hier onder de aansturing van Oma Kaka.Wij hebben de grootste kamer voor ons alleen; een bed met klamboe en fan., de meesten slapen echter gewoon op de grond; sommige in huis, andere op de binnenplaats. Dit huis/familie symboliseert de overgangsfase van Ghana: van kooltje naar waterkoker; houten bankjes en hartman-tuinstoelen, spijkerbroek en traditionele kleding, Cola en kruidendrankjes, koetjeskaas en meelballen...soep mag(moet) je hier met je handjes eten..
Tamale; stad in het noorden. De chaos van een NIC-land in de hitte die met een NIC-land gepaard lijkt te gaan. Taxiritjes voor 20 eurocent, verse mango's. Overal geitjes. Centrum van ontwikkelingssamenwerking in deze regio....Geen project zonder bord langs de weg. Organisatie zus, kerkgenootschap zo..Wat enorm versnipperd is mijn eerste indruk, maar ik moet uitkijken met westerse managementbril. Wat is effectieve kleinschaligheid en wat is verzuiling? wat is efficiente bedrijfsvoering en wat is fondsenverlsindende bureaucratie? Hoe moet ik een kliniek opvatten als er dertig keer groot op staat dat de het Ministerie van Defensie (!) van de VS deze heeft gebouwd in dit moslim-gebied waar Bin Laden op t-shirts wordt gedragen? Wat is hulp en wat is propaganda? Wat is effectieve hulp als het simpel aanhoren van een verhaal van een aidspatient al extreem waardevol wordt ervaren..Ze is er anderhalf uur voor komen lopen. Vakantie is minder dan reizen en reizen in minder dan dit ondergaan...Op bezoek bij Mamoenia; een geraamte in een zwarte zak met grote witten ogen; op een matje in een hutje. Ze zal die nacht overlijden..
Ik onderga het Afrika zoals Eva dat de afgelopen zes weken heeft ervaren en samen ondergaan we Afrika met ons tweetjes. We genieten ondanks de hitte; fietsen door de stoffige weggetjes naar de autentieke dorpjes, melden ons bij de Chief, gastvrij zoals wij in het westen alleen maar van kunnen dromen. Uitgeluid door meer dan 50 donkere schreeuwlelijkerdtjes (zie verder de website van Gerard en Eva: http://www.coolywooly.nl/).